Geert Jacobs en Janske van de Boom

Geert Jacobs en Janske van de boom

Het verhaal van Geert Jacobs en Janske van de Boom

Welkom op de geschiedenis­pagina van Geert Jacobs (Janske van de Boom), een venster op onze gemeenschappelijke wortels.
Hier vertellen we zijn verhaal — wie hij was, waar hij vandaan kwam, en welke takken van de familie hieruit voortkomen.
Heb je zelf herinneringen, oude foto’s of familie­verhalen die hier thuishoren?
Deel ze gerust. Samen bouwen we aan een levend familie­archief dat genereaties met elkaar verbindt.

Terug naar Lepelstraat


Lepelstraat Geert Jacobs en Janske van den Boom

Gerardus "Geert" Jacobs, geboren 10 oktober 1851 Halsteren in het huis wijk Molen LB nommer 18, trouwde op 9 mei 1877 in Halsteren met Johanna "Janske" van den Boom. Janske was geboren op 16 oktober 1855 in Halsteren in het huis wijk H nommer 61a. Ze kregen 15 kinderen waarvan er twee al overleden voor ze 1 jaar oud waren.

Geert was arbeider en Janske arbeidster. Ze woonden aanvankelijk in Halsteren maar verhuisden op 16 april 1879 naar Wouw. Maar wel aan het Laag op de grens tussen Wouw en Halsteren. Aan het Oudlandsdijkje. Daar hadden ze land ter groote van 6 hectaren, 70 aren en 90 centiaren. Een huis met erf, bouw- en weiland, en moeras gelegen in het Laag. Dit verkocht hij op 20 september 1922 aan zijn zoon Johannes Jacobs. In dezelfde koop werd ook verkocht "huisraad, een koe, een kalf, een geit, kippen, arbeiders- en timmergereedschap, voorradig hout, bijen en bijenhoudersgereedschap, vischgetuig en verderen inboedel". Dit alles voor 1700 gulden. Daar moest Johannes wel een lening voor nemen.

Op 28 november 1923 verhuisden ze weer terug naar de Lepelstraat, Halsteren. Geert was bijna nooit thuis. Die was altijd ergens, vaak met zijn bootje in Het Laag. Om te vissen en te jagen (stropen). Hij teerde al het geld op.
Geert had oorbellen, kleine ringetjes. Janske had altijd een muts op.
Familie van Geert Jacobs gaven of lieten hun geld na aan de kerk van Lepelstraat. Daar was Geert niet zo blij mee. Hij had het liever zelf gehad. Daarom had hij een behoorlijke hekel aan de pastoor van Lepelstraat. Hij zei altijd: "De kerk van Lepelstraat, die is van mij!"

Geert had de gewoonte om in de kerk tijdens de preek van de pastoor hardop commentaar te geven. Daarom probeerden de kinderen van de Lepelstraat altijd bij hem in de buurt te zitten. Later ging hij helemaal al niet meer naar de kerk. Janske was een lief mens en zal er wel moeite mee gehad hebben dat Geert zo'n "moeilijke" man was.

Ook had Geert de gewoonte om wanneer hij met zaken in Lepelstraat niet eens was, dit op een brief te schrijven en voor het raam van hun woning te hangen. Vandaar dat tegen de kinderen op school gezegd werd, dat ze na schooltijd niet langs het huis van Geert Jacobs mochten gaan. Want de kinderen vonden het prachtig om zijn commentaren te lezen. Ko Meesters, die later met Lies Jacobs zou trouwen, bevestigde de verhalen. Hij woonde als kind op de Lepelstraat en ging daar op school.

Tona Jacobs vertelde dat ze regelmatig met hun vader Rens te voet van Nieuw Borgvliet naar Lepelstraat liepen om op visite te gaan bij hun opa en oma, Geert en Janske. Ze herinnert zich dat het huis op de markt stond en heel klein was en dat er op de markt een oude water pomp stond. Ze hadden er graag een keer water mee willen pompen maar ze waren bang dat de buren er wat van zouden zeggen. Ze liepen dezelfde dag nog terug, want het was te klein om te blijven slapen.

Geert overleed in 1940 in het Katrientje te Bergen op Zoom. Janske overleed op 9 juni 1943.


Ter info: 5-11-2025

Hallo, mijn overgrootouders, Geert Jacobs en Janske van den Boom woonden op de Lepelstraat. Ik heb nog een verhaal, door mijn moeder verteld, over Geert en Janske. Plus nog een foto van de twee. Mocht er interesse in zijn om het verhaal op jullie website te zetten, laat het me dan maar weten. Groetjes, Frans Burger

Hallo Frank,

Hierbij het verhaal van Geert en Janske, zoals mijn moeder, Tona Jacobs, het me verteld heeft. En de foto.
Mochten er nog vragen over zijn, laat het me dan maar weten

Groetjes,
Frans